Historia parafii

Dzieje wsi Korzeń są znacznie starsze niż historia samej parafii. Korzeń powstał jako osada na terenie dawnej Puszczy Gostynińskiej, „na surowym korzeniu”, i według przekazu historycznego został wydzielony ze wsi Zaździerz w 1412 r. Była to osada związana z książętami mazowieckimi, położona w pobliżu kasztelańskiego grodu Gostynina. Późniejsza nazwa Korzeń Królewski wiąże się z dawną własnością królewską lasów korzeńskich. Przez stulecia mieszkańcy Korzenia i okolicznych osad należeli do parafii Gąbin, która funkcjonowała już od XII wieku.

Myśl o utworzeniu kościoła w Korzeniu narodziła się na początku XX wieku, w czasie, gdy w Gąbinie budowano nową świątynię. Mieszkańcom Korzenia i okolicznych miejscowości bardzo doskwierała ponad dziesięciokilometrowa odległość do kościoła parafialnego w Gąbinie. Dlatego zaczęli zabiegać o własny kościół. Szczególne zasługi w tych staraniach mieli m.in. Tadeusz Szulecki, Stanisław Lis, Piotr Olejnik oraz leśniczy Alojzy Sokołowski. W 1920 r., wskutek nalegań i usilnych starań mieszkańców, zakupiono 12 mórg ziemi na beneficjum proboszczowskie i zgromadzono część materiałów potrzebnych do budowy plebanii. Mieszkańcy, z Alojzym Sokołowskim na czele, kierowali petycje do władz kościelnych w Płocku i w Warszawie.

Nie bez znaczenia dla powstania nowej parafii był także kontekst administracyjno-kościelny po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 1925 r. wszedł w życie konkordat między Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską, który regulował m.in. nowy podział terytorialny Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce. Utworzono wówczas pięć metropolii: gnieźnieńsko-poznańską, warszawską, wileńską, lwowską i krakowską, oraz 21 diecezji i archidiecezji. Dokonano też nowego rozgraniczenia diecezji. Z przyłączonego na powrót do diecezji płockiej dekanatu gostynińskiego wydzielono dekanat gąbiński.

Parafia Korzeń jako samodzielna placówka duszpasterska została erygowana dekretem biskupa płockiego Antoniego Juliana Nowowiejskiego, czczonego dziś jako błogosławiony arcybiskup męczennik. Dekret został podpisany 17 listopada 1927 r., a jego skutki zaczęły obowiązywać od 1 grudnia 1927 r. Dokument ten odłączał mieszkańców wyznaczonych wsi i osad od parafii Gąbin i przyłączał ich do kościoła w Korzeniu, dekanatu gąbińskiego, zarówno pod względem duchowym, jak i materialnym.

W przytoczonym odpisie dekretu zapisano:

„Na mocy kanonu 1427, 1428 Kodeksu Prawa Kanonicznego, niniejszym dekretem odłączamy od parafji Gąbin wszystkich mieszkańców wsi: Antoninów, Budki-Korzeńskie, Budy-Nowe, Budy-Stare, Budy-Zimne, Dobre, Kościuszków, Korzeń-Królewski, Korzeń-Rządowy, Korzeń-Szlachecki, Korzeń-Leśnictwo, Ludwików, Łąck-wieś, Łąck-folwark, Łąck-leśnictwo, Łąck-Stacja, Niskie, Nowa-Wieś, Nowe, Nowiny, Podgaj, Podlasie, Szarłaty, Władysławów, Wólka i Zbęczków; przyłączamy zaś na ich własną prośbę do kościoła w Korzeniu, dekanatu Gąbińskiego, zarówno pod względem duchowym jak materialnym, od dnia 1 grudnia 1927 roku.”.

W dekrecie zapisano również, że zarząd duszpasterski nad wydzielonym terytorium powierzono ks. Aleksandrowi Batce:

„Zarząd duszpasterski wydzielonego terytorium powierzyliśmy JKs. Aleksandrowi Batko ze wszystkimi prawami, jakie przysługują proboszczom tak pod względem moralnym, jak i materialnym”.

Pierwszym duszpasterzem i proboszczem nowej parafii został więc ks. Aleksander Batko. Urodził się 26 lutego 1889 r. w Sosnowcu. Zanim przybył do Korzenia, w latach 1919–1927 był kapelanem wojskowym. W 1927 r. powrócił do diecezji i energicznie zajął się tworzeniem parafii. Po objęciu nowej placówki przystąpił do organizowania życia parafialnego i materialnych podstaw wspólnoty.

Na budynek kościoła zaadaptowano dawny spichlerz dworski, określany też jako spichlerz folwarczny. Budynek ten pochodzi prawdopodobnie z połowy XIX wieku. Nie został więc wzniesiony od fundamentów jako kościół, lecz przystosowany do funkcji sakralnej. Dzięki temu parafia mogła stosunkowo szybko rozpocząć normalne życie liturgiczne. Po adaptacji obiekt przechodził liczne modyfikacje. Sam budynek kościoła nie jest wskazywany jako obiekt zabytkowy, ale mieści w sobie cenne zabytki ruchome.

Najważniejszym elementem wyposażenia stał się późnobarokowy ołtarz główny pochodzący z kościoła w Gąbinie. Jest to ołtarz z początku XVIII wieku, prawdopodobnie z 1706 r.. W jego nastawie znajduje się obraz maryjny Matki Bożej Różańcowej.

Pierwotnie obraz ten był przesłaniany obrazem św. Walentego, patrona parafii. Obraz św. Walentego pochodzi z 1866 r., a jego autorem był August Strunge. Obecnie obraz św. Walentego jest obiektem niezależnym. W ten sposób w kościele parafialnym spotykają się dwa najważniejsze wątki duchowe Korzenia: kult św. Walentego jako patrona parafii oraz kult maryjny, szczególnie związany z Matką Bożą Różańcową.

Drugim cennym zabytkiem ruchomym są organy z pracowni Dominika Biernackiego, datowane na początek XX wieku. Organy zostały przeniesione z Dobrzykowa i naprawione przez Dominika Biernackiego w roku 1906 r.

Patronem parafii jest św. Walenty. Patronką kościoła parafialnego jest natomiast Matka Boża Różańcowa. Do parafii Korzeń należy także kościół filialny w Łącku pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej, zbudowany w latach 1982–1984 staraniem ówczesnego proboszcza, ks. kan. Jana Mieczysława Rogozińskiego.

Za czasów ks. Aleksandra Batki wybudowano w Korzeniu plebanię oraz pomieszczenia i zabudowania gospodarcze. Ks. Batko pracował w Korzeniu do 1930 r. Następnie przeszedł na probostwo w Grodźcu, a później otrzymał nominację na proboszcza w Osieku. Zmarł w Warszawie 10 kwietnia 1941 r. Jego nazwisko znalazło się na tablicy w katedrze płockiej poświęconej duchownym diecezji poległym lub zamordowanym w czasie II wojny światowej.

Następnym proboszczem został ks. Eugeniusz Wiśniewski. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Płocku, a święcenia kapłańskie otrzymał 30 maja 1920 r. z rąk biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Po około dziesięciu latach pracy wikariuszowskiej otrzymał samodzielną placówkę w Korzeniu. Przebywał tam około sześciu lat, od ok. 1930 do 1936 r. Kontynuował prace rozpoczęte przez ks. Batkę: zaopatrywał prowizorycznie urządzony kościół w utensylia, aparaty liturgiczne i bieliznę kościelną, a także troszczył się o podniesienie wystawności kultu Bożego.

Za ks. Wiśniewskiego w 1933 r. przeprowadzono poważną przebudowę wnętrza kościoła. Gdy w 1935 r. parafię wizytował biskup Leon Wetmański, odnotował duży nakład pracy włożony w urządzenie i wymalowanie świątyni. Drewno w kościele pomalowano farbą pokostową, ściany i sufit farbą klejową i sufitową. Usunięto galerie nad zakrystią, które szpeciły wnętrze. Prezbiterium podniesiono o sześć cali, czyli około 15 cm, przez co wyżej znalazł się także ołtarz główny. Balustradę oddzielającą prezbiterium od nawy przerobiono z kwadratowej na półokrągłą i zamontowano w niej dwuczęściową furtkę bez zamka. Z desek zgromadzonych wcześniej w kościele wykonano ławki dla wiernych. Wyremontowano podłogi, a także podniesiono rozpadający się filar, dzięki czemu podniosło się również sklepienie.

Ks. Wiśniewski dbał także o wyposażenie liturgiczne. Parafia wzbogaciła się m.in. o brzozowy, w całości złocony relikwiarz, sześć lichtarzy, krzyż i poduszkę do procesji, zieloną kapę ze stułą, nakrycie na tabernakulum oraz obrus na wielki ołtarz. Rok przed wizytacją zakupiono dzwon-sygnaturkę, a w 1932 r. zakupiono także dzwon o wadze 99 kg i postawiono dla niego prowizoryczną drewnianą dzwonnicę. Nie zaniedbywano również budynków parafialnych: plebanię pomalowano wewnątrz i z zewnątrz, stodołę przeniesiono w dogodniejsze miejsce, a w 1930 r. wzniesiono murowany budynek kryty białą dachówką, przeznaczony do hodowli zwierząt.

Ważnym pomysłem ks. Wiśniewskiego była budowa domu katolickiego. Ponieważ parafia była niewielka i dysponowała ograniczonymi środkami finansowymi, proboszcz wraz z parafianami założył cegielnię, w której sami parafianie wypalali cegłę. Gorliwość, pomysłowość i zapobiegliwość proboszcza pobudziły ofiarność mieszkańców. Jesienią 1936 r. ks. Eugeniusz Wiśniewski otrzymał probostwo w Ciachcinie. Tam zastała go wojna. W 1941 r. został aresztowany przez Niemców na plebanii, przewieziony do Bielska, a następnie osadzony w niemieckim obozie w Działdowie, gdzie zmarł 14 sierpnia 1941 r. Miał 41 lat.

Po ks. Wiśniewskim proboszczem w Korzeniu został ks. Franciszek Ossowski, absolwent Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku z 1929 r., również wyświęcony w katedrze płockiej przez biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. W Korzeniu pracował krótko, około dwóch lat, w latach 1936–1938. Za jego czasów kościół wzbogacił się o ołtarz boczny Serca Pana Jezusa, zakupiony przez Koło Żywego Różańca za 50 zł. Obraz do tego ołtarza kupił za 100 zł od kościoła w Gąbinie Alojzy Sokołowski, leśniczy z Korzenia. Za 78 zł zakupiono odznakę Kół Żywego Różańca na drzewcu do noszenia podczas procesji, a członkowie koła dokupili pokrowiec na ołtarz boczny.

W tym czasie przybył także bordowy pokrowiec na ołtarz główny z wyszywanym żółtym napisem: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie”. Pokrowiec ten podarowała kościołowi Filomena Soszyńska, nauczycielka z Nowej Wsi. Pani Drozdowska z Łącka ofiarowała niebieską poduszkę do procesji. W płockim zakładzie „Pomoc i Praca” odświeżono biały ornat oraz białą i fioletową stułę. Członkowie Koła Żywego Różańca zamówili w Radziwiu fioletową kapę, a pani Kroczek z Łącka podarowała kościołowi komżę.

Najważniejszym materialnym dziełem tego okresu było zbudowanie w 1937 r. domu katolickiego, częściowo z cegły przygotowanej jeszcze za czasów ks. Eugeniusza Wiśniewskiego. Ks. Franciszek Ossowski w 1938 r. otrzymał nominację do Niedzborza. W późniejszych latach był kapelanem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii 1939 r., działał w konspiracji i był więziony przez władze komunistyczne. Zmarł po ciężkiej chorobie 14 października 1984 r. i został pochowany w parafii Węgra.

W styczniu 1938 r. proboszczem parafii Korzeń został ks. Antoni Rogowski. To jego zastała w parafii II wojna światowa. Przez pewien czas prowadził jeszcze względnie normalną pracę duszpasterską, jednak 26 sierpnia 1940 r. został aresztowany przez Niemców wraz z innymi kapłanami. Początkowo uwięziono go w Szczeglinie, następnie 29 sierpnia 1940 r. wywieziono do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a 14 grudnia 1940 r. do Dachau. Źródła podkreślają, że ciężki los znosił cierpliwie i pogodnie. W 1956 r. biskup Tadeusz Paweł Zakrzewski odznaczył go godnością kanonika. Ks. Rogowski zmarł w 1974 r. w Sierpcu.

W latach 1940–1945 parafia Korzeń nie miała stałego proboszcza. Nieobecnego duszpasterza zastępowali księża Aleksander Nieporęcki i Franciszek Żeromski. Był to okres wojennej prowizorki duszpasterskiej, spowodowanej represjami niemieckimi i aresztowaniem ks. Rogowskiego. Najważniejszymi wydarzeniami kryzysowymi pozostają więc wojna, aresztowanie proboszcza i brak stałego duszpasterza.

Po zakończeniu wojny parafię objął ks. Czesław Jeżewski, urodzony 30 czerwca 1896 r. w Przedborzu w diecezji sandomierskiej. Po wojnie kierował parafią, a 30 maja 1964 r., z powodu złego stanu zdrowia, zrezygnował z pełnionej funkcji i przeszedł na emeryturę. Pozostał jednak w Korzeniu jako rezydent, mając zapewnione przez następcę mieszkanie i utrzymanie. Zmarł 11 listopada 1974 r., po ciężkiej chorobie, która rozpoczęła się pod koniec września tego roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Korzeniu Królewskim.

Ks. Jeżewski przeprowadził w kościele prace odświeżające i malarskie, ale szczególnie ważny był dla niego „kościół duchowy”, czyli życie religijne wspólnoty. Za jego posługi rozwijały się koła różańcowe. Ponieważ miał dobry słuch, powołał i prowadził chór parafialny. Dbał o feretrony oraz asystę procesyjną, która wzbogacała liturgię. Sprowadził także dwa dzwony dla kościoła.

15 lipca 1964 r. funkcję w parafii objął ks. Jan Mieczysław Rogoziński, wcześniej wikariusz tej parafii, mieszkający w Łącku. Od 1964 r. był najpierw administratorem, a następnie proboszczem.

Po objęciu parafii ks. Rogoziński natychmiast i z dużym rozmachem przystąpił do usuwania wieloletnich zaniedbań. Naprawił uszkodzony dach kościoła, zelektryfikował i odnowił świątynię parafialną. Ołtarz, ambona i chrzcielnica otrzymały bogatą złotą oprawę. W wyremontowanej dzwonnicy umieszczono dwa dzwony sprowadzone wcześniej przez ks. Jeżewskiego; w 1965 r. uroczyście konsekrował je biskup płocki Bogdan Sikorski. Ks. Rogoziński zelektryfikował również plebanię i wyremontował oborę. Dzięki jego staraniom Prezydium Gminnej Rady Narodowej w Łącku sfinansowało remont zrujnowanego domu parafialnego, w którym mieli zamieszkać świeccy pracownicy parafii.

Wokół kościoła wylano betonowy chodnik, a wewnątrz świątyni położono nowe tynki. Na nich umieszczono polichromie wykonane przez mgr. Domurata z Poznania. W 1969 r. pan Magierski z Warszawy wykonał złocenia ołtarza, ambony, chóru i filarów. Kościół ogrodzono, a plebanię gruntownie wyremontowano. Proboszcz zatroszczył się także o kaplicę w Łącku: pokrył ją dachem gontowym, a wnętrze pomalował w kolorach pastelowych, co wielu mieszkańców uznało za bardzo udane rozwiązanie estetyczne. Zarówno kościół w Korzeniu, jak i kaplica w Łącku otrzymały nagłośnienie. Dla uświetnienia liturgii zakupiono nową bieliznę liturgiczną i dwa ornaty gotyckie. Przeprowadzono również gruntowne remonty budynków gospodarczych parafii.

Z czasem zrodziła się myśl o budowie nowej plebanii. Zakupiono działkę i rozpoczęto budowę, która trwała następnie w latach 1976–1979. Po zakończeniu budowy teren plebanii ogrodzono, uporządkowano jej otoczenie i wybetonowano wjazd na podwórze. Równocześnie przeprowadzono konserwację blachy na kościele, starej plebanii i budynkach gospodarczych. Z myślą o potrzebach parafian wykopano też nową studnię na cmentarzu parafialnym.

Jednym z największych dzieł ks. Rogozińskiego była budowa kościoła filialnego w Łącku. Na ten cel parafia otrzymała 30 arów ziemi od Państwowego Stada Ogierów w Łącku. Duże znaczenie miało zaangażowanie ówczesnego prezesa, Michała Wojnarowskiego. Budowę rozpoczęto 5 czerwca 1982 r. i prowadzono przez około półtora roku; oficjalna chronologia ujmuje ją szerzej jako lata 1982–1984. W ołtarzu głównym nowego kościoła umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej z elementami krajobrazu mazowieckiego, namalowany przez miejscową artystkę Maję Wojnarowską. Ta sama artystka wykonała także obraz Jezusa Miłosiernego w ołtarzu bocznym, którego ofiarodawczynią była Elżbieta Dąbrowska, miejscowa lekarka.

Kościół filialny w Łącku pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej konsekrował biskup płocki Bogdan Sikorski 19 listopada 1984 r. Po konsekracji trwały jeszcze prace wykończeniowe i wyposażeniowe. Zakupiono drogę krzyżową, drewniany ołtarz główny, położono posadzkę w prezbiterium i boazerię na ścianach, ustawiono 50 ławek dla wiernych, wykonano chrzcielnicę, umeblowano zakrystię, wykończono chór oraz schody prowadzące na chór, a także oddano do użytku salę katechetyczną. Dla potrzeb liturgii zakupiono białą kapę, fioletowy i biały ornat, kielich oraz puszkę. Teren przykościelny został ogrodzony parkanem z elementów żelaznych na podmurówce.

Mimo ogromu prac w Łącku ks. Rogoziński nie zapominał o kościele parafialnym w Korzeniu. Wyremontował w nim podłogę, kupił 20 nowych ławek i 6 klęczników. W 1993 r. zakupiono organy dla kościoła w Korzeniu. Wykonano też kolejny ołtarz dla kościoła w Łącku.

Wraz z parafianami proboszcz podjął także decyzję o budowie kaplicy na nowej części cmentarza parafialnego w Korzeniu. Kaplicę tę konsekrował 8 listopada 1998 r. biskup płocki Zygmunt Kamiński. Do nowego budynku zakupiono dwie figury wyrzeźbione w drewnie, ołtarz i 30 ławek. Zaopatrzono go również w kielich, mszał i elektryczne nagłośnienie. Wokół kaplicy położono chodnik, a sam budynek otynkowano. W części ołtarzowej umieszczono obraz „Ostatnia droga” autorstwa Mai Wojnarowskiej. Budowa kaplicy cmentarnej uporządkowała i ubogaciła przestrzeń cmentarza.

Cmentarz parafialny znajduje się w Korzeniu Królewskim. To właśnie tam stoi kaplica cmentarna zbudowana i konsekrowana w 1998 r. Na cmentarzu pochowany jest ks. Czesław Jeżewski, jeden z duszpasterzy parafii Korzeń. Spoczywa tam także ks. kan. Jan Markiewicz, emerytowany proboszcz parafii Mazowsze w diecezji włocławskiej.

Ostatnie inwestycje ks. Rogozińskiego obejmowały zakup w 2000 r. włoskich organów elektronicznych, elektrycznych dzwonów dla kościoła w Łącku oraz ornatu, kielicha i puszki z symbolami Jubileuszu. W 2002 r. ks. Jan Mieczysław Rogoziński przeszedł na emeryturę.

Był najdłużej posługującym duszpasterzem Parafii w Korzeniu — jego praca trwała 38 lat. Za swoją długoletnią pracę i kapłańską postawę został wyróżniony tytułem kanonika. Po przejściu na emeryturę pozostał w Korzeniu. Zmarł 24 grudnia 2023 r. w wieku 90 lat, w 66. roku kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 29 grudnia 2023 r. w kościele Matki Bożej Częstochowskiej w Łącku, a jego ciało spoczęło na cmentarzu w Korzeniu

W 2002 r. parafię w Korzeniu na jeden rok objął ks. Wojciech Wiśniewski. 3 lipca 2003 r. proboszczem został ks. Zdzisław Witkowski. Z jego inicjatywy w 2006 r. kościół w Łącku wyposażono w nową instalację nagłośnieniową firmy „Rduch”, a w 2007 r. wykonano nowe schody na chór. W maju 2007 r. odbyły się misje święte prowadzone przez ojców redemptorystów. Upamiętniono je na przykościelnych krzyżach misyjnych w Korzeniu i Łącku. 30 sierpnia 2009 r. w Łącku odbyły się dożynki diecezjalne, którym przewodniczył biskup płocki Piotr Libera. Ks. Zdzisław Witkowski pracował w parafii do 2010 r.

W dziejach parafii trzeba również wspomnieć o kapłanach pochodzących z jej terenu. W 1969 r. święcenia kapłańskie przyjął ks. Sławomir Matusiak, urodzony 31 lipca 1942 r. Najpierw należał do zakonu ojców franciszkanów, później przeniósł się do Generalnego Dziekanatu Wojska Polskiego, a następnie należał do Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. W latach 1991–1999 pełnił posługę kapelana. Był m.in. proboszczem parafii wojskowej w Łodzi oraz parafii wojskowej w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej, a także kapelanem pomocniczym 7. Pułku Ułanów Lubelskisch. Miał stopień podpułkownika Wojska Polskiego. Zmarł w Łodzi 20 kwietnia 2015 r. i spoczywa na cmentarzu wojskowym w Łodzi. W 1998 r. święcenia kapłańskie przyjął ks. Tomasz Tomczak, pochodzący z Kościuszkowa; w opracowaniu z 2017 r. wskazano go jako wikariusza parafii Chrystusa Zbawiciela w Przasnyszu. W 2010 r. wyświęcony został ks. Łukasz Kubisiak, pochodzący z Łącka; w tym samym opracowaniu odnotowano go jako wikariusza parafii św. Józefa w Płocku.

Nowy proboszcz i pierwsze decyzje

19 października 2010 r. biskup płocki Piotr Libera mianował nowym duszpasterzem parafii ks. kanonika dr. Bogusława Daniela Kwiatkowskiego, dotychczasowego dyrektora Soborowego Studium Teologiczno-Pastoralnego w Płocku oraz Ośrodka Naukowo-Badawczego w Płocku Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Ingres nowego proboszcza odbył się tego samego dnia: najpierw w kościele filialnym w Łącku, a następnie w kościele parafialnym w Korzeniu. Już pierwsze miesiące pokazały, że przed parafią stoją nie tylko bieżące zadania duszpasterskie, lecz także poważne wyzwania gospodarcze: remont plebanii, uporządkowanie terenu, poprawa ogrzewania w Łącku oraz przede wszystkim ratowanie kościoła parafialnego w Korzeniu.

W 2011 r. powołano nową Parafialną Radę Gospodarczą. Na jej pierwszych posiedzeniach omawiano stan plebanii, kościoła w Łącku i kościoła w Korzeniu. Szczególne zaniepokojenie budziły pękające mury, zawilgocenie świątyni, stan więźby dachowej oraz zniszczona dzwonnica w Korzeniu. 16 kwietnia 2011 r. zdecydowano o zleceniu inż. Bogusławowi Wierzchowskiemu opracowania koncepcji i projektu remontu oraz częściowej przebudowy kościoła. Od początku było jasne, że nie będzie to praca kosmetyczna, ale wieloetapowe ratowanie budynku.

W tym samym roku prowadzono także inne prace. W Łącku ustawiono nowy krzyż misyjny z drewna dębowego, podarowanego dzięki staraniom Nadleśnictwa Łąck i parafian. Przy krzyżu naprzeciwko leśniczówki w Korzeniu Rządowym odprawiono Mszę św. polową, a spotkanie stało się okazją do wspomnień o historii miejscowości. W kościele w Łącku odnowiono parkiet w prezbiterium, a w Korzeniu rozpoczęto wzmacnianie muru szczytowego i ocenę fundamentów. Latem wykonano odwodnienie kościoła parafialnego: usunięto betonową opaskę, wykopano rowy, ułożono rury drenarskie i skierowano wodę w bezpieczne miejsce. Pracami kierował Jan Stawicki, a w pomoc włączyło się wielu mieszkańców okolicznych wsi.

Jesienią 2011 r. rozebrano stare, zrujnowane zabudowania parafialne w Korzeniu. Były to budynki nieużywane od lat i stanowiące realne zagrożenie. Dzięki zaangażowaniu parafian, m.in. Sławomira Świerzyńskiego z Woli Łąckiej, teren został uporządkowany, a gruz wykorzystano do przygotowania podłoża pod powiększony parking. W kronice tamten etap opisany został jako praca ogromna, ale konieczna, bo dzięki niej otoczenie plebanii i kościoła zaczęło odzyskiwać ład.

Rok przełomu: remont kościoła parafialnego

Rok 2012 okazał się jednym z najważniejszych w najnowszej historii parafii. Wiosną zdjęto boazerię i stare tynki w kościele w Korzeniu. Po odsłonięciu murów okazało się, jak poważne były zawilgocenia i zniszczenia. Równocześnie rozpoczęto prace przy ołtarzu głównym, który pochodzi z początku XVII w. i wymagał ratunkowej interwencji konserwatorskiej. Projekt renowacji zachowawczej przygotował mgr Szymon Zaremba z Płocka, a prace wykonywali parafianie i fachowcy, którzy stopniowo rozbierali, zabezpieczali i katalogowali elementy nastawy.

Największym przedsięwzięciem stał się remont dachu i konstrukcji kościoła. Po zdjęciu blachy stwierdzono, że spróchniałe są końcówki krokwi, brakuje wieńca betonowego, a stan podsufitki jest bardzo zły. Szczególnie mocno w ratowanie świątyni zaangażował się Stanisław Pałczyński z Antoninowa, właściciel firmy produkującej wyroby drewniane, który w znacznej mierze finansował i organizował prace. Wymieniano elementy więźby, wzmacniano mury, przygotowywano nowy sufit, porządkowano prezbiterium i budowano kolejne elementy wystroju. Równolegle wykonywano ogrodzenie terenu plebanii, w czym społecznie pomagało wielu parafian.

W 2012 r. w kościele filialnym w Łącku powstał ołtarz Całunu Turyńskiego. Jego fundatorami byli Renata i Sławomir Świerzyńscy, a projekt przygotował ks. Romuald Rudziński. Centralnym punktem ołtarza jest kopia Całunu Turyńskiego przywieziona z Turynu. Uroczystość poświęcenia ołtarza przez biskupa płockiego Piotra Liberę była jednym z ważnych wydarzeń duszpasterskich tego okresu i została odnotowana także poza parafią.

25 listopada 2012 r., w uroczystość Chrystusa Króla, parafianie wrócili do odnowionego kościoła w Korzeniu po ponad pięciu miesiącach sprawowania liturgii w kaplicy cmentarnej. Był to moment szczególny: świątynia, która jeszcze niedawno wymagała pilnego ratowania, znów stała się głównym miejscem modlitwy parafii. W następnych miesiącach prace trwały nadal. W 2013 r. wstawiono nowe wielkie drzwi, wzniesiono kruchtę jako przedłużenie kościoła, kontynuowano prace przy wnętrzu oraz przy otoczeniu. 13 października 2013 r. wizytacji kanonicznej dokonał bp Roman Marcinkowski, który pochwalił wysiłek proboszcza i parafian oraz nazwał dokonane dzieło prawdziwym cudem odnowy.

Kościół, cmentarz i otoczenie parafii

W latach 2014-2015 kontynuowano prace, które nadawały kościołowi parafialnemu ostateczny kształt. Wykonano elewację zewnętrzną, a po prawie dwuletniej renowacji do świątyni powrócił barokowy ołtarz główny. Odnowili go Dariusz i Marek Pietrzakowie z Łącka pod nadzorem konserwatorskim mgr. Szymona Zaremby. Ten sam konserwator przeprowadził także renowację obrazu Matki Bożej Różańcowej. Wokół kościoła ułożono kostkę brukową, wykonując prace sposobem gospodarczym przy dużym udziale parafian. W 2015 r. odnowiono i przywrócono na miejsce krzyż misyjny.

W 2016 r. zdemontowano starą dzwonnicę w Korzeniu, a dzwony oddano do naprawy i konserwacji. Teren przykościelny został wyrównany, przygotowany pod trawę, a do zakrystii i do krzyża misyjnego położono chodnik z kostki brukowej. W październiku 2016 r. w kościele parafialnym firma RDUCH zamontowała elektroniczne dzwony, dzięki którym po dłuższym czasie milczenia znów rozbrzmiało wezwanie do modlitwy. W 2017 r. przy kościele stanęła nowa dzwonnica w kształcie krzyża z dwoma odnowionymi dzwonami. Jej pomysłodawcą i sponsorem był Sławomir Świerzyński.

Duże prace prowadzono także na cmentarzu. W 2016 r. rozpoczęto układanie kostki brukowej w alejkach nowego cmentarza, a w kolejnych latach prace objęły także stary cmentarz. W 2018 r. przygotowano teren, odnowiono krzyż stojący w centrum starego cmentarza i przebudowano bramę. W alejkach cmentarza położono łącznie znaczną powierzchnię kostki, a cmentarz zyskał bardziej uporządkowany charakter. W 2018 r. parafia uczciła także 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę: w Łącku poświęcono tablicę poświęconą zapomnianym Ojcom Niepodległości, a przy kościele parafialnym w Korzeniu posadzono i poświęcono dąb pamięci, z tablicą umieszczoną na kamieniu przez Jarosława Drabika.

W Łącku również prowadzono kolejne inwestycje. W 2017 r. wykonano kompletny remont zakrystii kościoła filialnego: odnowiono ściany i sufit, przebudowano instalację elektryczną, położono płytki, ocieplono podłogę, wymieniono okna, urządzono łazienkę i zaplecze techniczne. Prace wykonał Grzegorz Bielski z Łącka. W 2018 r. zamontowano nowe meble zakrystyjne wykonane przez firmę Andapol, a w kolejnych latach odnowiono elewację kościoła i stopniowo porządkowano jego wnętrze. W 2023 r. podjęto dużą inwestycję wymiany 44 okien w kościele w Łącku, nie licząc prezbiterium. Prace wykonała firma Alupro z Gostynina, a przy obróbce wewnętrznej wiele pracy włożył Grzegorz Lipiński z Łącka.

Nawiedzenie, jubileusze i wydarzenia duchowe

W dniach 22-23 maja 2016 r. parafia przeżywała Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Poprzednie takie nawiedzenie odbyło się 27 września 1976 r., dlatego wydarzenie to miało szczególne znaczenie dla całej wspólnoty. Przygotowanie duchowe prowadził ks. kan. dr hab. Daniel Brzeziński, wykładowca liturgiki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obraz został przyjęty w Łącku, przybył z parafii Miłosierdzia Bożego w Gostyninie, a w powitaniu uczestniczył bp Roman Marcinkowski. Po Mszy św. i czuwaniu w Łącku Obraz został przewieziony do Korzenia, gdzie o północy odprawiono Mszę św. z udziałem księży pochodzących z parafii: przewodniczył ks. Tomasz Tomczak, a kazanie wygłosił ks. Łukasz Kubisiak. Czuwanie trwało przez całą noc, a następnego dnia Obraz został odprowadzony do parafii Czermno. Dla upamiętnienia wydarzenia wydano fotoksiążkę, której ponad 100 egzemplarzy rozeszło się wśród parafian.

3 grudnia 2017 r. parafia obchodziła 90-lecie powstania. Uroczystej Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył ks. proboszcz, a wraz z nim modlili się ks. kan. Jan Rogoziński, ks. Tomasz Tomczak i ks. Łukasz Kubisiak. Przed liturgią Wiesław Lubelski odczytał dekret erekcyjny z 1927 r., wydany przez bł. abp. Antoniego Juliana Nowowiejskiego, a Małgorzata Kwiatkowska z Muzeum Mazowieckiego w Płocku wygłosiła prelekcję o historii parafii. Poświęcono dwie tablice pamiątkowe: jedną upamiętniającą odbudowę kościoła parafialnego w latach 2012-2013, drugą - wzniesienie nowej dzwonnicy. Obchody zakończyło spotkanie parafian w Gminnym Centrum Kultury, Rekreacji i Sportu w Podlasiu.

W 2018 r. po jedenastu latach parafia przeżywała misje święte. Prowadził je ks. Marek Wilczewski, dyrektor Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej Płockiej i wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Tematem misji było pytanie: „Dlaczego warto być chrześcijaninem?”. Każdy z pięciu dni miał własny charakter: dzień wiary, dzień Eucharystii, dzień pamięci o zmarłych, dzień małżeństw i rodzin oraz dzień świadectwa. Szczególnie zapamiętano Drogę krzyżową z modlitwą za zmarłych na cmentarzu, odnowienie przyrzeczeń małżeńskich i końcowe błogosławieństwo rodzin Najświętszym Sakramentem.

23 listopada 2018 r. parafia przywitała relikwie św. Stanisława Kostki, peregrynujące po diecezji. Uroczystość odbyła się w kościele w Łącku. Mszę św. odprawił ks. Patryk Zawadzki, dekanalny duszpasterz młodzieży, a dzieci ze szkoły przygotowały program słowno-muzyczny o życiu świętego. W 2019 r. parafia gościła także ks. Marka Kowalskiego SDB z Salezjańskiego Ośrodka Misyjnego, który mówił o misjach, oraz przedstawicieli Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku z okazji niedzieli powołań.

7 października 2019 r., w uroczystość Matki Bożej Różańcowej, parafia przeżywała wizytację kanoniczną bpa Mirosława Milewskiego. Biskup odwiedził szkołę podstawową w Łącku, spotkał się z dziećmi, przedstawicielami władz gminy, nauczycielami, ks. kan. Janem Rogozińskim oraz rodzinami księży pochodzących z parafii. Modlił się na cmentarzu przy grobach księży, wysłuchał sprawozdań proboszcza oraz rad parafialnych, poświęcił kolumnę św. Jana Pawła II przed kościołem w Łącku, ufundowaną przez zespół „Bayer Full” w 35. rocznicę istnienia, a zwieńczeniem dnia była Msza św. w Korzeniu połączona z udzieleniem sakramentu bierzmowania.

Dzieci, młodzież i grupy parafialne

Charakterystyczną tradycją duszpasterską ks. proboszcza stały się wyjazdy dla dzieci, które regularnie uczestniczą we Mszach świętych i nabożeństwach. Pierwszy taki wyjazd odnotowano 27 czerwca 2012 r., kiedy dzieci pojechały do Płocka, gdzie odbyły przejażdżkę Ciuchcią Tumską po starym mieście i odwiedziły McDonald. Od 2012 r., z przerwą w czasie pandemii, dzieci z parafii uczestniczyły w wyjazdach m.in. do Płocka, Lichenia, Obór, Włocławka i Niepokalanowa. Wielu uczestników do dziś wspomina te wyjazdy jako jedne z najlepszych przeżyć z czasów szkolnych.

Ten kierunek pracy z dziećmi i młodzieżą był kontynuowany w następnych latach. W 2019 r. parafia zorganizowała wycieczkę do Torunia jako nagrodę za regularne uczęszczanie do kościoła. Dzieci zwiedziły katedrę Świętych Janów, stare miasto oraz Sanktuarium Matki Bożej Gwiazdy Nowej Ewangelizacji, gdzie uczestniczyły we Mszy św. i wspólnym posiłku. Takie wyjazdy nie były jedynie formą nagrody, lecz także sposobem budowania więzi między młodymi parafianami.

Czasy ks. Bogusława Daniela Kwiatkowskiego są również okresem rozwoju grup parafialnych. Każda wieś ma swoich członków Koła Żywego Różańca, a parafia posiada także reprezentantów grup młodzieżowych. Duże znaczenie ma służba liturgiczna, obecna w parafii od początku jej istnienia i stale odnawiająca swoje szeregi. Ministranci uczestniczyli w diecezjalnych kursach liturgicznych, podejmując coraz bardziej odpowiedzialne funkcje przy ołtarzu.

W 2017 r. błogosławieństwo do pełnienia funkcji lektora, czyli ministranta Słowa Bożego, otrzymali Krzesimir Majczak z Łącka oraz Mateusz Drabik z Antoninowa. Dwa lata później, w 2019 r., Mateusz Drabik ukończył kurs ceremoniarza. W tym samym roku nadzwyczajnym szafarzem Komunii świętej został Grzegorz Lipiński. Był on drugim szafarzem w parafii po Andrzeju Popielarskim, który wcześniej posługiwał w parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Płocku. Służba liturgiczna rozwijała się także sportowo i wspólnotowo: w 2017 r. drużyna ministrantów w kategorii ponadgimnazjalnej awansowała do finału rozgrywek ogólnodiecezjalnych w Płońsku i zajęła trzecie miejsce.

W 2025 i 2026 r., po wprowadzeniu przez biskupa płockiego Szymona Stułkowskiego posług liturgicznych dla świeckich, w kursach uczestniczyli również parafianie z Korzenia: Grzegorz Lipiński przygotowujący się do posługi akolitatu, Fryderyk Walczak do posługi lektoratu, a Renata Lipińska i Tomasz Sierocki do posługi katechisty. W roku 2026 roku służba liturgiczna powiększyła swoje struktury o dwóch nowych ministrantów Słowa Bożego (lektorów): Seweryna Stefańskiego z Kościuszkowa i Wiktora Perlikowskiego z Władysławowa, a także o dwóch nowych ceremoniarzy: Łukasza Ograbka i Aleksa Matusiaka z Łącka. Dzięki temu posługa świeckich w liturgii stała się jednym z widocznych znaków żywotności parafii.

Internet, pandemia i nowe formy komunikacji

W 2017 r. parafia doczekała się strony internetowej wykonanej przez p. Piotra Majewskiego. Był to ważny krok w stronę uporządkowania informacji o parafii, jej historii, duszpasterzach i bieżących wydarzeniach. W 2026 r. strona została zaprogramowana od nowa przez parafianina Mateusza Drabika z Antoninowa, wieloletniego ministranta, ceremoniarza i prezesa ministrantów. Nowa wersja strony stała się kontynuacją wcześniejszej pracy, ale także próbą nowoczesnego przedstawienia historii i życia parafii.

24 marca 2020 r., w związku z pandemią COVID-19, uruchomiony został parafialny profil na Facebooku. Początkowo służył przede wszystkim komunikacji i podtrzymywaniu wspólnoty w czasie obostrzeń. Był to dla parafii czas bardzo trudny i bolesny: ograniczenia liczby uczestników liturgii, dystans, niepewność i przeżywanie najważniejszych dni roku liturgicznego bez zwyczajnej obecności wiernych pozostawiły mocny ślad w pamięci wspólnoty. Szczególnie trudne było Triduum Paschalne i Wielkanoc przeżywane w pustym kościele w Korzeniu, gdzie obecni byli jedynie ks. proboszcz oraz skromny skład służby liturgicznej.

W tym czasie technicznie transmitowano Msze święte i nabożeństwa, choć początki miały charakter niemal polowy i zdarzały się błędy techniczne. Najważniejsze było jednak to, że parafia próbowała utrzymać kontakt z wiernymi i nie zostawić ludzi bez słowa, modlitwy oraz informacji. Po okresie pandemii profil parafialny na Facebooku pozostał aktywnym kanałem komunikacji oraz relacji z wydarzeń parafialnych. To, co powstało z konieczności, stało się później stałym narzędziem codziennego kontaktu wspólnoty.

Prace najnowsze i otwarte dzieło parafii

W trudnym okresie po 2020 r. parafia nie zatrzymała prac gospodarczych. W 2021 r. odnotowano remont dachu plebanii. Budynek wzniesiony w 1978 r. i przykryty stropodachem wymagał pilnej interwencji, ponieważ dach nie izolował domu, powodował duże straty ciepła, a orynnowanie było skorodowane. W maju zdjęto stare pokrycie, wylano nowy wieniec, ustawiono więźbę dachową i wykonano nowe pokrycie z papy, płyty OSB i gontu bitumicznego. Prace przy nowym pokryciu wykonali Paweł Markiewicz i Daniel Kuś z Kościuszkowa.

W tym samym czasie kontynuowano nadawanie kościołowi w Korzeniu jednolitego charakteru sakralnego. Dariusz i Marek Pietrzakowie wykonali nową emporę, zintegrowaną ze stylem ołtarza głównego. Wcześniej, w 2019 r., w kościele ustawiono nowy ołtarz posoborowy i ambonkę, również ich autorstwa. Te prace domykały wieloletni proces porządkowania wnętrza świątyni po generalnym remoncie.

W 2023 r. odnowiono i przebudowano główny balkon plebanii, który groził zawaleniem. Prace wykonali Paweł Markiewicz i Daniel Kuś z Kościuszkowa. W czerwcu 2024 r. odbudowany został zachodni balkon plebanii: stary, zniszczony balkon trzeba było praktycznie zdemontować, a na jego miejscu wykonać nowy. W listopadzie 2025 r. podobne prace przeprowadzono na balkonie pierwszego piętra po stronie południowej plebanii. Wykonał je Paweł Markiewicz z Kościuszkowa, któremu pomagał Łukasz Krupski z Łącka.

Najnowsze lata pokazują, że historia parafii nie jest zamkniętym opisem dawnych wydarzeń, lecz kroniką wspólnoty, która stale dopisuje kolejne rozdziały. Po wielkim remoncie kościoła parafialnego, uporządkowaniu cmentarza, pracach w Łącku, rozwoju grup duszpasterskich i wejściu w komunikację internetową parafia św. Walentego w Korzeniu pozostaje miejscem, w którym wiara, pamięć i odpowiedzialność za dziedzictwo spotykają się z codzienną pracą parafian.

Obszar parafii zasadniczo nie zmienił się od czasu jej erygowania, choć na skutek zmian administracyjnych niektóre miejscowości zanikły, a inne zostały wchłonięte przez sąsiednie. Obecnie do parafii należą miejscowości: Korzeń Królewski, Korzeń Rządowy, Kościuszków, Ludwików, Łąck, Podlasie, Władysławów i Wola Łącka.

Parafia św. Walentego w Korzeniu zachowuje własny rytm odpustów. Odpust ku czci św. Walentego obchodzony jest 14 lutego w Korzeniu. Odpust Matki Bożej Częstochowskiej obchodzony jest 26 sierpnia w Łącku. Odpust Matki Bożej Różańcowej przypada 7 października w Korzeniu. Te trzy daty dobrze pokazują duchową tożsamość parafii: św. Walenty pozostaje patronem parafii, Matka Boża Różańcowa patronką kościoła parafialnego w Korzeniu, a Matka Boża Częstochowska patronką kościoła filialnego w Łącku.

Parafia posiada kilka ważnych obiektów sakralnych: kościół parafialny w Korzeniu, dwa cmentarze, kościół filialny w Łącku oraz kaplicę cmentarną w Korzeniu. Wszystkie te obiekty są świadectwem pracy i ofiarności kolejnych pokoleń parafian oraz duszpasterzy.

W dziejach parafii trzeba również wspomnieć o kapłanach pochodzących z jej terenu. W 1969 r. święcenia kapłańskie przyjął ks. Sławomir Matusiak, urodzony 31 lipca 1942 r. Najpierw należał do zakonu ojców franciszkanów, później przeniósł się do Generalnego Dziekanatu Wojska Polskiego, a następnie należał do Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. W latach 1991–1999 pełnił posługę kapelana. Był m.in. proboszczem parafii wojskowej w Łodzi oraz parafii wojskowej w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej, a także kapelanem pomocniczym 7. Pułku Ułanów Lubelskich. Miał stopień podpułkownika Wojska Polskiego. Zmarł w Łodzi 20 kwietnia 2015 r. i spoczywa na cmentarzu wojskowym w Łodzi.

W 1998 r. święcenia kapłańskie przyjął ks. Tomasz Tomczak, pochodzący z Kościuszkowa, a w 2010 r. wyświęcony został ks. Łukasz Kubisiak, pochodzący z Łącka